Goodybag vulling in de praktijk

Vandaag mocht ik de vierde sessie van een persoonlijk ontwikkeling traject begeleiden. Deze man heeft via zijn werk een traject deskundigheidsbevordering gekregen. We lopen al even samen op.

Er is al veel geschift en vandaag kwam hij binnen met: het gaat eigenlijk wel goed. Ik luister, scan en voel vooral tot ik een “opening” voel en als vanzelf komt dan dat waar een lichtje op mag schijnen.

Dat wat precies nodig is voor de desbetreffende persoon. Zo gaat dat. Altijd. Ik heb daar een diep vertrouwen in dus laat altijd los wat we gaan doen.

Zo ook vandaag. En daar diende “het” zich aan… een patroon van het moet allemaal levens vullend zijn. Het pad van ontwikkeling is er om flinke stappen te zetten naar bewustwording en dat moet vooral levens vullend zijn….

Daar voel ik m en ik vraag door…. Luister verder…. Hij zegt: Ik sta stil in standje neutraal. Daar vind hij wat van. Oordeel. Teleurstelling als dat zich aandient. Mmm.

Ik kan dan de motivatie niet vinden om weer gas te geven… ben dan teleurgesteld ( in zichzelf). Dat heeft effect op mijn gemoed.

Waarom blijf ik niet in de natural flow vraagt hij.

Ik vertel hem dat het zoeken naar waarom je af houdt van het voelen wat er is…

We leggen drie matjes neer. Een voor zijn gas gever (is ie kei goed in…).

Een voor zijn standje neutraal.

En een voor Remy zoals hij hem noemt… die is bang om af te glijden en alleen en eenzaam te voelen en al snel wordt duidelijk dat die gas gever dat kost wat kost wilt vermijden. Vermijden van onderliggende pijn dus. Ook leggen we een matje neer voor zijn totale ik als punt van overzicht.

Hij mag alles uitvoelen en daar komen geweldige inzichten!

Remy schopte hij het liefst aan de kant ( hoezo zelf afwijzing ).

In de energie van Remy is het eigenlijk wel ok merk hij vervolgens op.

En op de gasgever ontdekt hij iets heel moois:

Ik wil niet achteruit gaan naar standje neutraal. Want ik wil in beweging blijven en bezig zijn met bewustwording. Ik zie dat ik dat doe omdat ik Remy wil beschermen.

Maar…. Én….. om achteruit te gaan moet je ook gas geven maar nu de goeie gas… even terug naar standje neutraal…. Daar gaat hij in de energie staan en voelt dat op standje neutraal het nu rustiger is.. hij voelt zich steviger staan, ik hoef nergens heen en hier krijg ik als vanzelf helder wat ik moet doen. Niet vanuit m’n hoofd maar van binnen uit .

Hij beseft die gejaagdheid van het pad van ontwikkeling wat vooral levens “vullend” moest zijn mag zachter en rustiger…

Milder en liefdevoller.

Tijdens een integratie hypnose worden alle delen liefdevol aangenomen en verankerd.

Na de sessie krijg ik een mooi appje:

Bedankt weer voor vandaag Anita!!! Het was weer een mooie, fraaie, verrassende en inspirerende ervaring!!! En genoeg in de “Goody Bag” voor mij! .

Zo tof dat hij de term goodybag gebruikt. Ik gaf aan dat ik het een leuk metafoor vind. Waarop hij zei… ja gereedschapskist staat weer gerelateerd aan werken . Geweldig dit!

En hier kan hij verder mee. Naast alle andere inzichten uit de voorgaande sessies.

Op naar de laatste sessie maar die laat nog even op zich wachten weet ik.

#goodybag

#innerlijkedelenopstellen

#tackeldezelfsabotage

#deskundigheidsbevordering

#authenthiciteit

#hypnose

#allinclusive

Jong, lief, mooi ook.

Ze stapt de praktijk in en zegt ik vind het spannend. Ik stel haar gerust en ivm warme weer nemen we een glaasje water. Na wat praten en uitvragen geef ik haar uitleg over hoe krassen op je ziel kunnen ontstaan en vervolgens gaan we met de poppetjes aan de slag.

Een opstelling.

Ze zet haar ouderlijk gezin neer en zet haarzelf erbuiten met haar gezicht de andere kant op kijkend. Weg van het systeem. Al snel komt het besef en tranen.

Ik vroeg haar welk besluit heb je voor/over jezelf genomen meid, nu je dit zo ziet? ….Dat ik het wel alleen doe want er was geen ruimte voor mij. Au. Tranen.

We kijken naar de achtergrond van haar ouders. Er werd al veel duidelijk. Ook een issue van haarzelf waar zowel haar vader als haar opa ook mee kampten. Jeetje….

Uiteindelijk hebben we Systemisch ballast terug gegeven die niet van haar was. En de gelijkenis erkend waar ze een van haar ouders op afwees. “Lieve papa…. Ik zie je struggelen over (issue)…. Net als ik…. “.

Even pijnlijk… korte pijn lang geluk zei mijn coach. En dat is het.

In de sessies kunnen heftige gevoelens aangeraakt worden en niemand zit erop te wachten dat te doorvoelen maar ooohhhh wat een opluchting komt er altijd daarna…

Moe.

Lichter.

En heel veel om te laten bezinken.

Hier is alweer het een en ander geshift omdat het zo diep gevoeld en ervaren is.

Opruimen doe je voor de generatie na jou maar ook voor al die dappere mensen die je zijn voorgegaan in jouw familie systeem.

We zetten als laatst dat hele systeem achter haar neer zodat ze stevig haar eigen plek inneemt. En bij de woorden… dit is mijn familie systeem. Zonder een van deze mensen was ik er niet geweest… voelt ze de kracht en de liefde die door haar heen mag stromen van al deze mensen .

#systemischwerk

#wegmetdeballast

#doorvoelenenloslaten

#watisvanmij

#watisvanjou

#compassiezonderoordeel

Hoe reageer jij wanneer je geraakt wordt?

Vroeger was ik heel re-actief, vanuit emotie kon ik direct reageren.

Niet altijd op de meest handige manier zeg maar.

Nu ben ik nog steeds assertief en niet op m’n bekkie gevallen .

Gevalletje Amsterdamse inslag denk ik .

Ik ken mezelf inmiddels zo goed en voel ook aan waar en wanneer er iemand over m’n grens gaat. Ik blijf bij mijn geraaktheid én kan reageren op een volwassen (assertieve) manier zonder emotionele lading. En heel soms ook gewoon niet.

Geeft niks .

Ben mens.

Maar wat is het fijn om zo dicht bij jezelf te zijn en rustig te kunnen blijven wat er ook gezegd wordt .

Ik kwam deze mooie tip net tegen:

Wanneer iemand pijnlijke dingen,

gemene dingen, domme dingen,

ondoordachte dingen, vervelende dingen,

tegen je zegt, reageer dan niet meteen.

Pauzeer een moment en vraag jezelf af:

Ben ik in staat om in mezelf voor gevoelens te kiezen?

En buiten mezelf voor een reactie te kiezen ?

Wanneer je daarop ja kan zeggen,

dan zit je op je pad.

Vrijheid ligt in het weten dat,

hoe pijnlijk anderen zich ook gedragen,

je gevoelens en acties jouw keuze zijn.

Daarom reageer je niet meteen.

Je kiest je reactie.

Je kiest je gevoelens

Je kiest je acties

Je kiest je bestemming

Je bent geen slachtoffer

Je bent de co-creator van je bestemming

en van al je levenservaringen.

Bron: Lichtflits

Straalangst. Dim jij je licht voor een ander? 

Dim jij je licht voor een ander? Ik had een mooi gesprek met een vriendin hierover.

Blijf jij je authentieke zelf ook als je merkt dat anderen niet zo goed gaan op jouw spontaniteit of gezelligheid?

Wat zijn we gewend daar rekening mee te houden. Te denken dat het inderdaad wel wat rustiger mag. En voor je het weet maak je jezelf onzichtbaarder. Hou je je in of zet je de rem op jezelf.

Maar waarom eigenlijk? Tuurlijk. Voor de goedkeuring. Om niet afgewezen te worden…. We kennen het allemaal wel.

Toch is de afwijzing of het commentaar van een ander een projectie op jou en die gaat niet over jou.

Toen ik dat door kreeg dimde ik niet meer in en ben ik meer en meer mezelf ook wanneer ik in de energie voel dat een ander not amused is met mijn aanwezigheid.

Want dicht bij mezelf en als mezelf stroomt mijn energie het lekkerst. Ben ik trouw aan mij en gun ik dat iedereen maar zeker mezelf.

En al heb je geen toestemming nodig: jij mag dat ook.

Van mij.

Van een ieder die tevreden is met zichzelf.

In liefde is.

Gelukkig zijn er daar heel veel van!

Liefs

Je nieuw leven kost je het oude

# schuldig maken

Omdat jij voelt dat het anders kan

Soms heb je je als mens schuldig te maken. Wanneer voor jou de dingen niet kloppen en je dan toch doet wat er misschien wel van je verwacht wordt… hoe voelt dat dan?

We kennen allemaal wel dat knagende gevoel.

Maar super trouw aan jezelf zijn en ja zeggen tegen jezelf vraagt soms een nee naar een ander. En die kun je dan teleur stellen. En dat voelt echt niet fijn.

Je kan ook onschuldig blijven en mee gaan met dat wat niet klopt voor jou. Ach zo erg is het niet…

En eigenlijk willen we graag onschuldig blijven en spreken we zoveel niet uit. Onderdrukken we gevoelens. En balen we stiekem en voelen ons gefrustreerd. Maar oké… het is zo lullig.

Niet leuk voor de ander…

Je stemmetje neemt een loopje met je.

Maar voel eens?

Hoe doe jij dat?

Ik ken het als ex pleaser maar al te goed.

Ooit noemde ik me de aanpas koningin van Nederland .

Maar tegenwoordig kan ik me schuldig maken.

Niet leuk.

Wel nodig.

Om mezelf goed te voelen.

Mijn energie weer te laten stromen.

Weg van het stropen.

Maar weer stromen.

Liefs,

Hey mooi mens,

Ben jij ook zo goed in het aanpassen.

Jezelf conformeren.

Jezelf verloochenen?

Net als ik? Oeps….

En het gaat zo geniepig.

Je weet al veel over jezelf.

Hoe jouw patronen je steeds weer in de val lokken.

En je kunt er gelukkig steeds beter uit blijven…

En toch… every new level has his own devil .

Ik weet dat iedereen die werkt met de wet van aantrekking me nu het liefst op de vingers tikken.

Maar hé! Ik ben ook maar een mens.

Met mijn eigen aardigheden en eigen narigheden. Die ook!

En al mijn maskers en beschermings mechanismen vallen meer en meer weg. En soms vind ik er geen reet aan!!!

Gewoon niet! Gevolg… boos gefrustreerd dat het me nog steeds niet lukt! Of weer niet lukt in dat wat zich op dat moment aandient. En ja hoor ram ik ook weer de valkuil van die damn zelf sabotage in.

En daar kreeg ik opnieuw het inzicht: Hoe de kameleon in mij de laatste maanden zo goed haar best heeft gedaan. Om maar goed genoeg te zijn. Me goed te voelen (what a crap).

En ze heeft goed huis gehouden. Ondertussen deed ik m’n ding.

Mijn werk waarin ik juist al die dappere mensen zo goed kan helpen omdat ik die kak processen zo goed snap!

En vandaag de frustratie en dan kijk je een film.

(The luckiest girl alive te zien op Netflix)

En die is zo raak!!

Die raakt even alles aan waar het in het leven vaak op aan komt. In mijn leven.

Conformeren.

Aanpassen.

En dat allemaal vanuit oude (kinds)pijn.

Waar niemand wat aan kon doen.

Want anders hadden ze dat wel gedaan.

Lieverds we hebben allemaal die krassen op onze ziel.

In meer of mindere mate.

En toch…

Die krassen en al mijn bescherming mechanismen zijn mijn grootste kracht geworden.

Die maken dat ik leef.

Dat ik overleef.

Dat ik huil.

Schreeuw soms.

Dat ik deel.

En heel.

Een groot geheim openbaar heb gemaakt.

Verward kan zijn.

Kan genieten.

Passie kan voelen.

Van je kan houden zoals niemand anders dat kan!

Mezelf eindelijk kan zijn na heel wat jaren niet eens te hebben geweten wie ik was.

Nu wel.

And damn wat ben ik trots op mezelf!!!

En op al mijn menselijke processen.

Op mijn gevoeligheid.

En op mijn (voor) ouders.

Dankzij hen leef ik.

Kan ik houden van.

Puur.

Vol liefde.

En met irritatie zijn. Dat ook!!!

En dat gun ik jou ook!

Geen eeuwige hosanna al vind ik die ook heerlijk.

Maar de emoties die mogen gewoon stromen.

Gooi je verzet eraf.

Jank waar nodig.

Kies voor jezelf waar nodig.

Het maakt je krachtig!

Bevrijd jezelf.

Van alles.

Omdat je het zo waard bent!!!

Net als ik .